Θέατρο και Λευκάδα των Γιορτών Λόγου και Τέχνης

  Η Λευκάδα και το Θέατρο έχουν μια παλιά ερωτική μπορούμε να πούμε σχέση που η ιδιοσυστασία του Λευκαδίτη διατηρεί χρόνια τώρα σαν ανάγκη έκφρασης, επικοινωνίας, παιδείας, σκωπτικής αντιμετώπισης των συμβαινόντων στο μικρόκοσμο του κοινωνικού του περιβάλλοντος αλλά και διεξόδου στα προβλήματα και στη δραματικότητα ενίοτε της ζωής του. Βιώνει το θέατρο ως θεατής, κι άλλοτε πάλι μέσα από ερασιτεχνικές δημιουργίες ανεβαίνει ο ίδιος στο παλκοσένικο, όπου με απίστευτη άνεση δημιουργεί ρόλους και παραστάσεις. Αλλά το φόρτε του είναι οι αυτοσχεδιασμοί και οι αυτοσαρκαστικές ατάκες.

           Δεν θα ανατρέξουμε σε βάθος χρόνου όπου αυτή η πόλη είχε πάντοτε το θέατρο της  ή σε περίπτωση που δεν υπήρχε, λόγω καταστροφών, τα αστικά σαλόνια φιλοξενούσαν ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, ούτε ότι οι πρώτες ελληνίδες κυρίες που ανέβηκαν στη σκηνή ήτανε δύο λευκαδίτισσες του «καλού κόσμου» ( μέχρι τότε στα μέσα του 19ου αιώνα άνδρες έπαιζαν και τους γυναικείους ρόλους) ούτε θα αναφερθούμε στις άπειρες παραστάσεις κυρίως ιταλικών θιάσων κι αργότερα ελληνικών που φιλοξενήθηκαν στην Λευκάδα ούτε ότι η μεγάλη Κοτοπούλη έδινε παραστάσεις κι εδίδασκε θέατρο μαζί με την μητέρα της εδώ στη Λευκάδα κ.λ.π.

           Θα σταθούμε όμως  σε δύο περιπτώσεις που θεωρούμε πολύ σημαντικές και δημιούργησαν την ιδιαίτερη θεατρική ατμόσφαιρα της Λευκάδας: α) του λευκαδίτη Ιωάννη Ζαμπέλιου, ιστορικού, λογοτέχνη, εισαγγελέως και δικαστή όπου γράφει στις αρχές του 19ου αιώνα τις πρώτες έμμετρες τραγωδίες του Νεοελληνικού Θεάτρου (Επτανησιακού) 12 τον αριθμό σε γλώσσα καθαρεύουσα με διάσπαρτα λαϊκά στοιχεία. Και β) στα λευκαδίτικα καρναβάλια  όπου ολόκληρη η πόλη μεταβάλλεται σ΄ένα  απέραντο θέατρο με εκατοντάδες μάσκαρες-θεατρίνους.

Παντομίμες, αυτοσχεδιασμοί, αναπαραστάσεις με θέματα παρμένα από την ελληνική ιστορία ή την επικαιρότητα αποδίδονταν με αφάνταστη ευρηματικότητα και σπάνια θεατρική συνείδηση.

Με άνεση και χωρίς επιφύλαξη μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι τα θεατρικά καρναβάλια της Λευκάδας με την τεράστια επιτυχία τους καθορίζουν την λαϊκή συμμετοχή στα θεατρικά δρώμενα αφού έχουν περάσει στην συλλογική θεατρική μνήμη και συνεπώς στη θεατροφιλία τούτου του τόπου και των δεσμών του με το θέατρο γενικότερα.

           Όταν λοιπόν δημιουργήθηκαν οι Γιορτές Λόγου και Τέχνης το θέατρο είχε ξεχωριστή θέση. Το απαιτητικό κοινό της Λευκάδας απολαμβάνει ποιοτικούς θιάσους στα πλαίσια των Γιορτών επειδή η μετάκληση των θιάσων γίνεται πλέον με άλλα κριτήρια, αλλά και η λευκαδίτικη ερασιτεχνική δημιουργία διευκολύνεται στην παρουσίαση της δουλειάς της. Θίασοι από την Ελλάδα και το εξωτερικό παρουσιάζονται στις Γιορτές Λόγου και Τέχνης.

          Τον Αύγουστο του 2003 οι Γιορτές αφιερώνονται στο Επτανησιακό Θέατρο και το Πνευματικό Κέντρο διοργανώνει Συνέδριο και στρογγυλό τραπέζι με θέμα «Το Επτανησιακό θέατρο 18ος- 19ος  αιώνας» . Στην εκδήλωση αυτή συμμετέχουν συγγραφείς πανεπιστημιακοί και  θεατρολόγοι, όπως ο Δημήτρης Σπάθης, η Αννα Ταμπάκη, ο Πλάτων Μαυρομούστακος, ο Ζήσιμος Συνοδινός, ο Γιώργος  Πεφάνης, ο Κώστας Φωτεινός κ.α. Η προσέγγιση του θέματος γίνεται με σοβαρότητα και επιστημοσύνη και τα συμπεράσματα χρήσιμα και ενθαρρυντικά για την συνέχεια της παραδοσιακής θεατρικής αντίληψης του τόπου.

           Σήμερα στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Λευκαδίων λειτουργεί Θεατρικό Εργαστήρι για συστηματικότερη θεατρική εκπαίδευση.