Ο Αντώνης Τζεβελέκης γεννήθηκε στην πόλη της Λευκάδας το Νοέμβρη του 1910 μέσα στο ζεστό κουκούλι μιας αστικής οικογένειας μεγαλοεμπόρων.

Ο Αντώνης έζησε τα πρώτα τρυφερά παιδικά και νεανικά του χρόνια στην πόλη της Λευκάδας και τα καλοκαίρια του στην Καρυά στο σπίτι που διατηρούσε εκεί ο πατέρας του. Στα πρώτα χρόνια του δημοτικού σχολείου διδάχτηκε στο σπίτι τα πρώτα γράμματα και μετά συνέχισε φοιτώντας στο Γυμνάσιο Λευκάδας. Έπειτα οι γονείς του για να μπορεί να αναλάβει την εμπορική επιχείρηση του πατέρα του τον έβαλαν εσωτερικό στο Εμπορικό Λύκειο της Λεοντίου Σχολής Αθηνών απ' όπου και αποφοίτησε. Στα συχνά του ταξίδια με τη βάρκα του τη Λευκή στα νησιά του Ιονίου είχε κάνει πολλούς φίλους στην Κέρκυρα, το Θιάκι και τη Ζάκυνθο που αργότερα του φάνηκαν πολύ χρήσιμοι κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ. Πάντα ταξιδιάρικη και ανήσυχη ψυχή βρισκόταν πολύ συχνά στην Αθήνα όπου το 1941, μέσα στην κατοχή, γνώρισε την αδελφή ψυχή του, την Ελένη Κουμάκη, κόρη εμπόρου της Αθήνας, γεννημένη στην Κωνσταντινούπολη το 1919 και υπάλληλο τότε της Εθνικής Τράπεζας. Ο γάμος τους έγινε το 1946 στην Αθήνα και ένα χρόνο μετά, το 1947, ήρθε στον κόσμο η θυγατέρα τους για να τους γεμίσει τη ζωή. Με την γέννηση πιά της θυγατέρας του ο Αντώνης μετακόμισε στην Αθήνα όπου ανέλαβε ένα εύρωστο ναυτιλιακό πρακτορείο στην Ελευσίνα. ΄Ετσι ως ναυτιλιακός πράκτορας έκανε πάλι αρκετές γνωριμίες, σημαντικών ανθρώπων της Ευρώπης. Όπως π.χ του διευθυντή του Ελβετικού Ραδιοφώνου της Γενεύης και της συζύγου του, πολύ γνωστής ηθοποιού στην Ευρώπη του '50, που τον βοήθησαν μετέπειτα στην οργάνωση της BIENALE στη Λευκάδα, και τον στήριξαν στη διεθνή προβολή του νησιού του. Μετά το 1953, κι αφού έγινε πια πρόεδρος του Συλλόγου Λευκαδίων Αθηνών, με την βοήθεια της Εταιρίας Λευκαδικών Μελετών, και με την αρωγή παραγόντων της Λευκάδας και του Ορφέα, η μεγάλη του αγάπη για τη Λευκάδα άρχισε να βρίσκει διεξόδους.

¶ρχισε μαζί με τους ακάματους συνεργάτες του να προσπαθεί να υλοποιήσει το όνειρό του: η Λευκάδα να γίνει το κέντρο του Λόγου και της Τέχνης . Πολλοί ονειροπόλοι και οραματιστές Λευκαδίτες δούλεψαν σκληρά μαζί του για να υλοποιήσουν αυτό το όραμα. Το θαύμα πέτυχε και πήρε το δρόμο του προς την επιτυχία.
Εκείνη την εποχή, έχοντας εκδόσει την εφημερίδα Λευκαδίτικα δίνει μεγάλη δημοσιότητα στην καινούργια αυτή ιδέα των Γιορτών Λόγου και Τέχνης, του νησιού των ποιητών και των θρύλων. Με χίλιες οικονομικές δυσκολίες τα πρώτα χρόνια, με πολλά δύσκολα οικονομικά ανοίγματα που πολλές φορές καλύπτονται από το ευαγές ταμείο των πολύ κοντινών του ανθρώπων, με δωρεές πλουσίων Λευκαδιτών αλλά και με περίσσια αγάπη, το Φεστιβάλ στήθηκε κι ανδρώθηκε, με εθελοντική εργασία όλων των Λευκαδιτών που ήθελαν να δούν την Λευκάδα να βγαίνει από την αφάνεια. Αργότερα, δημιουργώντας το Κέντρο «Διεθνών Μορφωτικών Σχέσεων» ο Αντώνης το 1964 γίνεται πλέον αντιπρόεδρος της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Φολκλόρ με έδρα την Γαλλία και κάτω από τα φτερά της FIJET , αυτού του πανευρωπαϊκού οργανισμού καταφέρνει το ακατόρθωτο. Μπορεί δηλαδή να κάνει πραγματικότητα το Φεστιβάλ Φολκλόρ, συνενώνοντας ανθρώπους απ' όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, σε μια μοναδική γιορτή συναδέλφωσης και παγκοσμιότητας. Έχοντας διοργανώσει το 1966, το διεθνές συνέδριο της FIJET , δηλαδή των απανταχού φολκλοριστών στην Λευκάδα, το νησί γίνεται πλέον διεθνώς, το κέντρο της συναδέλφωσης των λαών.
Δύσκολα βέβαια ανακόπτεις την πορεία ανθρώπων αγνών και γεμάτων όνειρα. Έτσι, η μικρή αποχή του στα πρώτα χρόνια της Χούντας, λόγω της απαγόρευσης από τους ιθύνοντες του τόπου της όποιας ανάμιξης του Τζεβελέκη στη διοργάνωση των «Γιορτών» και του «Φεστιβάλ Φολκλόρ», δεν ήταν βέβαια δυνατόν να ανακόψει την πορεία των θεσμών αυτών, και το γεγονός αυτό παρέμεινε σαν μια μικρή ιδιωτική κακή παρέμβαση στην πορεία του. Η πράξη βέβαια αυτή δεν έγινε ποτέ αποδεκτή από τους αξιόλογους συντοπίτες του, κατάφερε μόνο να αφήσει μια πίκρα στον Αντώνη για το κακό που προσπαθούσαν οι τότε ιθύνοντες να κάνουν στη Λευκάδα, δηλαδή να την απομονώσουν.

Ο Αντώνης Τζεβελέκης είχε το χάρισμα να μαγεύει με τις ιδέες του, όλους εκείνους που έρχονταν σε επαφή μαζί του, και να τους βγάζει από το μίζερα προβλήματα της μεταπολεμικής Ελλάδας. Αυτό του το χάρισμα, έχοντάς το αξιοποιήσει διεθνώς, οι συνεργάτες του το εκτίμησαν αφάνταστα, και γι' αυτό το Γαλλικό Κράτος τον τίμησε το 1966, με την ιπποτική διάκριση και παράσημο Β΄βαθμού της Λεγεώνας της Τιμής, διάκριση που απονέμεται σε προσωπικότητες που προσφέρουν στα Γράμματα και τις Τέχνες του, ενώ το 1975 τον τίμησε με την ίδια διάκριση και παράσημο Α΄βαθμού.
Λαοπλάνος; Μπορεί. Μεγαλεπήβολος; Μπορεί.
Χωρίς όμως αυτή τη φλόγα που τον έκαιγε, χωρίς ένα όραμα, με χαρτί και με μολύβι, με στεγνούς λογαριασμούς η σπίθα δεν θα είχε γίνει ζεστή φωτιά. Το φεστιβάλ έγινε με σχεδόν καθόλου ύλη αλλά με μεγάλη ψυχή.
Ο Αντώνης έσβησε ανάμεσα στους αγαπημένους του στην Αθήνα του 1989, έχοντας διανύσει μία επιτυχημένη πορεία, έχοντας ζήσει πολλές ωραίες στιγμές στα Διεθνή Φεστιβάλ, και έχοντας πια βάλει μέσα στην πορεία της ιστορίας, τις Γιορτές, της αγαπημένης του Λευκάδας.
Λιζέτα Τζεβελέκη